بی‌اشتهایی عصبی چیست و همه چیز درباره آن

با ما در اینستاگرام پُرفیرو همراه باشید.

• اینستاگرم

اختلال بی‌اشتهایی عصبی نام یک وضعیت سلامت روان است. این بیماری جدی است، اما با درمان مناسب، بهبودی ممکن است. این اختلال بخشی از یک اختلال سلامت روان بالقوه تهدیدکننده زندگی است که شامل چالش‌های عاطفی، تصویر بدنی غیرواقعی و ترس شدید از افزایش وزن می‌باشد. در برخی موارد، فرد ممکن است مقدار قابل توجهی از وزن خود را از دست بدهد و رفتارهای مشخص بی‌اشتهایی را نشان دهد، اما وزن بدن یا شاخص توده بدنی (BMI) بسیار پایینی نداشته باشد.

محققان به این حالت بی‌اشتهایی عصبی غیرمعمول می‌گویند. بی‌اشتهایی عصبی معمولاً در دوران نوجوانی یا اوایل بزرگسالی ظاهر می‌شود، اما گاهی اوقات ممکن است در سال‌های پیش از نوجوانی یا در سنین بالاتر آغاز شود. افراد معمولاً بی‌اشتهایی عصبی را با افرادی که زن هستند مرتبط می‌دانند، اما این اختلال می‌تواند بر افراد هر جنس یا جنسیتی تأثیر بگذارد.

آمارها نشان می‌دهد که زنان مبتلا به بی‌اشتهایی نسبت به مردان مبتلا به این اختلال با نسبت ۱۰ به ۱ بیشتر هستند. اثرات این اختلال احتمالاً در میان مردان بیشتر از زنان تهدیدکننده زندگی است. دلیل این امر این است که مردان اغلب به دلیل باور نادرست مبنی بر اینکه این اختلال بر آنها تأثیری ندارد، تشخیص دیرتری دریافت می‌کنند.

اگر این موضوع برای شما هم جالب است، در ادامه همراه پُرفیرو باشید تا با نگاه به تحقیقات علمی مرتبط به این موضوع درباره ان بیشتر بدانید. لازم به تذکر است که پرفیرو هیچ‌گونه تشخیص، تحویز و مداخله‌ای را برای هیچ موردی انجام نمی‌دهد و این کار صرفا و حتما باید توسط پزشک متخصص صورت بگیرد. اطلاعات موجود در این مقاله صرفا معرفی این موضوع بوده و تنها جنبه آگاهی‌بخشی دارد و پُرفیرو هیچ مسئولیتی درباره به کار بردن این اطلاعات به عهده ندارد.

بی‌اشتهایی عصبی چیست؟

فرد مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی عمداً مصرف غذای خود را به عنوان راهی برای کاهش وزن یا جلوگیری از افزایش وزن محدود می‌کند. فرد مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی اغلب ترس شدیدی از افزایش وزن دارد، حتی اگر وزن بدنش به شدت پایین باشد. در این حالت محدودیت‌های غذایی می‌تواند منجر به کمبودهای تغذیه‌ای شود که می‌تواند به شدت بر سلامت کلی تأثیر بگذارد و منجر به عوارض بالقوه تهدیدکننده زندگی شود.

غلبه بر چالش‌های عاطفی و روانی بی‌اشتهایی عصبی برای فرد سخت است. درمان در چنین شرایطی شامل مشاوره، مشاوره تغذیه و مراقبت‌های پزشکی است. برخی از افراد ممکن است نیاز به درمان در بیمارستان داشته باشند. افسانه‌های زیادی در مورد اختلالات خوردن وجود دارد. اینها می‌توانند منجر به فرضیات نادرست شوند و بر شانس فرد برای جستجو و دریافت کمک تأثیر بگذارند.

علائم بی‌اشتهایی عصبی

بی‌اشتهایی عصبی را می‌توان در شمار بیماری‌های پیچیده دانست. نشانه اصلی در این شرایط کاهش وزن قابل توجه یا وزن کم بدن است. در بی‌اشتهایی عصبی غیر معمول، فرد ممکن است علیرغم کاهش قابل توجه وزن، همچنان وزن متوسطی داشته باشد. در نتیجه پرهیز فرد از غذا خوردن کمبود مواد مغذی ممکن است به علائم و نشانه‌های فیزیکی دیگری منجر شود، که از جمله آنها می‎توان به موارد زیر اشاره داشت:

• از دست دادن شدید توده عضلانی (کاهش وزن؛ بدون افتادن در دام رژیم‌های مد روز)
• بی‌حالی، خستگی یا فرسودگی
• فشارخون پایین (فشارخون بالا و تغذیه مناسب آن)
• سبکی سر یا سرگیجه
• دمای بدن پایین با دست و پاهای سرد یا، احتمالا، هیپوترمی
• نفخ یا ناراحتی معده (زخم معده و رژیم غذایی مناسب آن)
• پوست خشک (انواع مختلف پوست)
• دست‌ها و پاهای متورم
• ریزش مو
• از دست دادن قاعدگی یا پریودهای کمتر
• ناباروری (پیش از بارداری و اقدامات لازم در این مرحله)
• بی‌خوابی (سلامت خواب و رژیم غذایی)
• از دست دادن تراکم استخوان، افزایش خطر شکستگی (تراکم استخوان)
• ناخن‌های شکننده
• یبوست (یبوست، راه‌های درمان آن و اهمیت پسته)
• ریتم قلب نامنظم یا غیر طبیعی (سلامت قلب و مواد غذایی مناسب برای آن)
• افزایش موهای صورت
• بوی بد دهان و پوسیدگی دندان در افرادی که مکرر استفراغ می‌کنند (تغذیه و سلامتی دهان و دندان)

فرد همچنین ممکن است رفتارهای خاصی از خود نشان دهد، مانند:

• محدود کردن مصرف کلی غذا یا گروه‌ غذاهایی که مصرف می‌کنند
• نشان دادن نگرانی بیش از حد در مورد وزن، اندازه بدن، رژیم غذایی، کالری و غذا
• ورزش زیاد، مصرف ملین‌ها یا ایجاد استفراغ عمدی
• ارزیابی مکرر وزن و اندازه بدن
• صحبت کردن در مورد “چاقی” یا داشتن اضافه وزن
• انکار احساس گرسنگی یا اجتناب از وعده‌های غذایی
• ایجاد تشریفات غذایی، مانند خوردن غذاها به ترتیب خاص
• آشپزی برای دیگران بدون اینکه خودشان غذا بخورند
• کناره‌گیری از دوستان و تعاملات اجتماعی
• نشان دادن علائم افسردگی (افسردگی چیست؟)

فرد ممکن است غذا و خوردن را با احساس گناه مرتبط کند. همه افراد مبتلا به این عارضه یکسان رفتار نمی‌کنند و برخی از افراد ممکن است بی‌اشتهایی عصبی غیر معمول را تجربه کنند، به این معنی که وزن بدنشان کم نخواهد بود.

دلایل بی‌اشتهایی عصبی

نگرانی در مورد وزن و شکل بدن اغلب از ویژگی‌های بی‌اشتهایی عصبی است، اما ممکن است علت اصلی آن نباشد. متخصصان دقیقاً نمی‌دانند که چرا این عارضه رخ می‌دهد، اما عوامل ژنتیکی، محیطی، بیولوژیکی و سایر عوامل ممکن است در بروز آن نقش داشته باشند. برای برخی از افراد، بی‌اشتهایی عصبی به عنوان راهی برای به دست آوردن کنترل بر جنبه‌ای از زندگی آنها ایجاد می‌شود. از آنجایی که فرد مصرف غذای خود را کنترل می‌کند، از این طریق این احساس موفقیت کرده، و بنابراین، این رفتار ادامه می‌یابد.

عوامل خطر بی‌اشتهایی عصبی

عوامل متعددی می‌توانند خطر ابتلا به بی‌اشتهایی عصبی را در افراد افزایش دهند، از جمله:

• انتقادات گذشته در مورد عادات غذایی، وزن یا شکل بدن آنها
• سابقه آزار و اذیت، به ویژه در مورد وزن یا شکل بدن
• احساس فشار از سوی جامعه یا حرفه خود برای لاغر بودن
• عزت نفس پایین
• اضطراب
• داشتن شخصیتی که تمایل به وسواس یا کمال گرایی دارد
• سوء استفاده جنسی
• سابقه رژیم گرفتن
• فشار برای انطباق با هنجارهای فرهنگی که متعلق به خودشان نیستند
• آسیب‌های تاریخی، مانند نژادپرستی

عوامل بیولوژیکی و ژنتیکی

همچنین ممکن است یک فرد شانس بیشتری برای ابتلا به اختلال خوردن داشته باشد اگر:

• یکی از بستگان نزدیک به اختلال مشابهی مبتلا بوده است
• سابقه خانوادگی افسردگی یا سایر مشکلات سلامت روان وجود دارد
• دیابت نوع 1 دارند (همه چیزدرباره دیابت؛ آسان‌ترین راه مدیریت این بیماری)

در سال 2015، محققان پی بردند که افراد مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی ممکن است جوامع میکروبی روده متفاوتی نسبت به افراد بدون این بیماری داشته باشند. این می‌تواند به اضطراب، افسردگی و کاهش وزن بیشتر کمک کند.

تشخیص بی‌اشتهایی عصبی

در شرایط بروز بی‌اشتهایی عصبی تشخیص زودهنگام و درمان سریع شانس نتیجه خوب را افزایش می‌دهد. پزشک ممکن است از فرد سؤالاتی بپرسد تا در مورد عادات غذایی، وزن و سلامت کلی روحی و جسمی او اطلاعاتی کسب کند. آنها ممکن است آزمایش‌هایی را برای رد سایر بیماری‌های زمینه‌ای با علائم و نشانه‌های مشابه مانند سوء جذب، سرطان و مشکلات هورمونی تجویز کنند. علاوه بر یک معاینه فیزیکی متعدی می‌تواند صورت بگیرد که از جمله آنها می‌توان به موارد زیر اشاره داشت:

• آزمایش‌های خون، از جمله آزمایش‌های انعقادی، شمارش کامل خون، و مشخصات متابولیک جامع
• آزمایشات ادرار
• یک الکتروکاردیوگرام
• تست‌های تصویربرداری، مانند اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT) یا اسکن تراکم استخوان
• ارزیابی روانشناختی نیز برای تعیین اینکه آیا فرد معیارهای تشخیصی بی‌اشتهایی عصبی را دارد یا خیر ضروری است.

طبق گفته انجمن ملی اختلالات خوردن امریکا، معیارهای زیر می‌توانند به پزشکان در تشخیص کمک کنند. با این حال، آنها خاطرنشان می‌کنند که همه افراد مبتلا به یک اختلال جدی خوردن، همه این معیارها را الزاما ندارند:

• محدودیت انرژی دریافتی و وزن بدن به میزان قابل توجهی برای سن، جنس و سلامت کلی فرد.
• ترس شدید از افزایش وزن یا چاق شدن با وجود کمبود وزن.
• تغییر در نحوه تجربه وزن یا شکل بدن، تأثیر نامناسب وزن یا شکل بدن بر تصویر فرد از خود، یا انکار اینکه وزن کم بدن فعلی او یک مشکل است.

بی‌اشتهایی غیرمعمول چیست؟

بی‌اشتهایی عصبی غیر معمول (AAN) وضعیتی است که در آن فرد علائم و نشانه‌های معمول بی‌اشتهایی عصبی را دارد. با این حال، وزن آنها در محدوده سالم تعریف شده پزشکی یا بالاتر از آن باقی می‌ماند.

علائم بی‌اشتهایی غیرمعمول

افراد مبتلا به AAN ممکن است طیف وسیعی از علائم مطابق با بی‌اشتهایی عصبی را نشان دهند. این موارد عبارتند از:

• ترس شدید از افزایش وزن
• تصویر نادرست از بدن خود
• انجام رفتارهایی برای جلوگیری از افزایش وزن، مانند ورزش بیش از حد، محدودیت‌های شدید رژیم غذایی، یا پاکسازی بدن
• اشتغال به غذا، رژیم غذایی و اندازه بدن
• علائم فیزیکی مانند سرگیجه یا خستگی
• پریود نامنظم یا بدون قاعدگی

تفاوت بی‌اشتهایی غیرمعمول با بی‌اشتهایی معمولی

در حالی که AAN و بی‌اشتهایی عصبی بسیاری از ویژگی‌های روان‌شناختی و رفتاری مشترکی دارند، یک تمایز اساسی بین آنها وجود دارد. در بی‌اشتهایی عصبی، وزن فرد کمتر از محدوده سالم تعریف شده پزشکی می‌شود. برعکس، افراد مبتلا به AAN وزنی را در این محدوده یا بالاتر از آن حفظ می‌کنند. این معیار وزن اغلب باعث سوء تفاهم و تشخیص اشتباه بین این دو حالت می‌شود.

علل و عوامل خطر بی‌اشتهایی غیرمعمول

اختلالات خوردن – از جمله AAN – از ترکیبی از عوامل ژنتیکی، روانی و محیطی ناشی می‌شود. برخی از محرک‌ها و عوامل خطر شناخته شده عبارتند از:

• استعداد ژنتیکی یا سابقه خانوادگی اختلالات خوردن
• فشارهای اجتماعی که بر لاغری یا نوع خاصی از بدن تأکید دارد
• عوامل روانشناختی مانند کمال‌گرایی
• رویدادها یا تجربیات آسیب‌زا، مانند خشونت مرتبط با وزن یا تصویر نادرست از بدن

تشخیص بی‌اشتهایی غیرمعمول

پزشکان اغلب تشخیص AAN را چالش برانگیزتر از تشخیص بی‌اشتهایی عصبی می‌دانند. کلیشه‌ها و تصورات غلط رایج در مورد اختلالات خوردن می‌تواند باعث سوگیری، به تاخیر انداختن یا حتی از دست دادن تشخیص شود. افراد مبتلا به AAN ممکن است پس از کاهش وزن دچار سوء تغذیه، علائم روانی و مشکلات شدید سلامتی شوند. درمان با تأخیر اغلب منجر به پیامدهای درمان نامناسب می شود. بنابراین، پزشکان باید یک ارزیابی جامع شامل تاریخچه پزشکی، معاینه فیزیکی و ارزیابی‌های روانشناختی برای تشخیص دقیق بیماری انجام دهند.

درمان بی‌اشتهایی غیرمعمول

درمان موثر برای AAN چندین رویکرد متناسب با نیازهای فرد را ترکیب می کند. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

1. مشاوره تغذیه: کمک به افراد در ایجاد الگوهای غذایی سالم و اصلاح باورهای غلط در مورد غذا و وزن.
2. روان درمانی: درمان شناختی-رفتاری (CBT) اغلب در پرداختن به تصویر تحریف شده بدن و الگوهای رفتاری ناسالم موثر است.
3. دارو: برخی از افراد از داروهای ضدافسردگی یا داروهای ضداضطراب برای رفع اختلالات خلقی سود می‌برند.
4. گروه‌های حمایتی: حمایت همتایان می‌تواند برای افرادی که چالش‌های مشابهی را تجربه کرده‌اند، راهبردهای درک و مقابله را فراهم کند.
5. نظارت منظم پزشکی: یک تیم مراقبت‌های بهداشتی می‌تواند هرگونه عوارض فیزیکی بالقوه یا تغییر در سلامت روان را با یک برنامه منظم از قرار ملاقات‌ها ردیابی کند.

درمان AAN به ویژه چالش برانگیز است زیرا فرد باید به سه مشکل مواجه شود:

• بهبود فیزیکی از سوء تغذیه ناشی از کاهش وزن قابل توجه
• بهبود روانی از اختلال خوردن
• عوارض پزشکی اضافه وزن یا چاقی

با توجه به پیچیدگی اختلالات خوردن، یک رویکرد چندرشته‌ای شامل متخصصان سلامت روان، متخصصان تغذیه و متخصصان مراقبت‌های بهداشتی اولیه اغلب بهترین نتایج را به همراه خواهد داشت.

بیشتر بخوانید:

کاربرد هوش مصنوعی در ارتقای سلامت روان

پشتیبانی و حمایت از بی‌اشتهایی غیرمعمول

پیمایش در پیچیدگی‌های AAN زمانی که یک فرد دارای یک سیستم پشتیبانی قوی، چه از نظر حرفه‌ای و چه شخصی باشد، کمتر چالش برانگیز است:

• پشتیبانی حرفه‌ای: کار با درمانگران یا مشاوران آموزش دیده متخصص در اختلالات خوردن بسیار ارزشمند است. این متخصصان راهنمایی متناسب با چالش‌های منحصر به فرد ارائه شده توسط AAN ارائه می‌دهند.
• گروه‌های پشتیبانی: پیوستن به گروه‌های حضوری یا آنلاین بستری را برای افراد فراهم می‌کند تا تجربیات، چالش‌ها و استراتژی‌های مقابله را به اشتراک بگذارند. تعامل با همسالانی که تفاوت های ظریف این اختلال را درک می‌کنند، می‌تواند حس اجتماع و تعلق را تقویت کند.
• منابع آموزشی: کسب دانش در مورد AAN، منشأ آن، و اثرات آن می‌تواند افراد را برای دفاع از سلامت خود توانمند کند.
• خانواده و دوستان: ایجاد یک محیط حمایتی در خانه بسیار مهم است. عزیزان می‌توانند خود را در مورد AAN برای درک و کمک به فرد آموزش دهند. ارتباط باز کمک می‌کند تا اطمینان حاصل شود که اطرافیان فرد می‌توانند علائم پریشانی یا عود را تشخیص دهند.

پشتیبانی یک اندازه برای همه لازم نیست. سفر هر فرد با AAN منحصر به خود او است و پشتیبانی مورد نیاز ممکن است بر اساس نیازها و شرایط خاص آنها متفاوت باشد.

بی‌اشتهایی عصبی در مقابل پرخوری عصبی

بی‌اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی هر دو اختلالات خوردن هستند و گاهی اوقات علائم خاصی مانند ترس شدید از افزایش وزن یا تصویر نادرست از بدن را به اشتراک می‌گذارند. با این حال، افراد مبتلا به بی‌اشتهایی اغلب مصرف غذا را محدود می‌کنند، بیش از حد ورزش کرده، یا الگوهای رژیم غذایی افراطی را برای کاهش وزن اتخاذ می‌کنند.

از سوی دیگر، پرخوری عصبی با دوره‌های مکرر پرخوری یا خوردن مقادیر زیاد غذا و به دنبال آن رفتارهای جبرانی برای جلوگیری از افزایش وزن، مانند استفراغ ناشی از خود، ورزش بیش از حد، مصرف ملین‌ها یا روزه‌داری مشخص می‌شود. این چرخه همچنین می‌تواند در افرادی وجود داشته باشد که آنها زیرگروه پرخوری/پاکسازی بی‌اشتهایی عصبی تشخیص داده شده است.

درمان و بهبودی بی‌اشتهایی عصبی

متخصصان مراقبت‌های بهداشتی می‌توانند برنامه جامع برای رفع نیازهای خاص فرد ایجاد کنند. این کار نیازمند تیمی از متخصصان است که می‌توانند به فرد کمک کنند تا بر چالش‌های فیزیکی، عاطفی، اجتماعی و روانی که با آن مواجه است غلبه کند. استراتژی‌ها برای مواجه با این موضوع عبارتند از:

• درمان شناختی رفتاری (CBT)، که می‌تواند به فرد کمک کند راه‌های جدیدی برای تفکر، رفتار و مدیریت استرس پیدا کند.
• مشاوره خانواده و فردی در صورت لزوم
• تغذیه درمانی، که اطلاعاتی در مورد نحوه استفاده از غذا برای ایجاد و حفظ سلامتی ارائه می‌دهد
• دارو برای درمان افسردگی و اضطراب
• مکمل‌هایی برای رفع کمبودهای تغذیه‌ای
• درمان بیمارستانی، در برخی موارد

شرکت در درمان برای یک فرد مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی می‌تواند چالش برانگیز باشد. در نتیجه، مشارکت فرد در درمان ممکن است نوسان داشته باشد. و شرایط ممکن است به خصوص در طول 2 سال اول درمان عود کنند. در چنین شرایطی خانواده و دوستان می‌توانند حمایت مهمی را ارائه دهند. اگر آنها بتوانند شرایط را درک کنند و علائم و نشانه‌های آن را شناسایی کنند، می‌توانند در طول بهبودی از فرد حمایت کنند و به جلوگیری از عود کمک کنند. با این حال، بر خلاف پرخوری عصبی، بی‌اشتهایی عصبی نیز با محدودیت قابل توجه انرژی دریافتی مشخص می‌شود که منجر به کاهش وزن قابل توجه بدن برای سن، جنس و سلامت کلی فرد می‌شود.

درمان بیمارستانی

ممکن است فرد نیاز داشته باشد زمانی را در بیمارستان بگذراند اگر موارد زیر را داشته باشد:

• BMI به شدت پایین
• سوء تغذیه
• عوارض ناشی از مصرف ناکافی غذا
• امتناع مداوم از خوردن
• اورژانس های روانی

درمان باعث افزایش تدریجی مصرف غذا برای بازیابی سلامت کلی می‌شود.

عوارض بی‌اشتهایی عصبی

عوارض می‌توانند بر هر سیستم بدن تأثیر بگذارند و می‌توانند شدید باشند. آنها شامل مشکلات زیر می‌شوند:

• سیستم قلبی عروقی
• خون، مانند تعداد کم گلبول‌های سفید یا قرمز خون
• دستگاه گوارش
• کلیه‌ها
• عدم تعادل هورمونی
• استحکام استخوان

برخی از این مسائل می‌تواند تهدیدکننده زندگی باشد. علاوه بر اثرات جسمانی تغذیه نامناسب، ممکن است فرد در معرض خطر افزایش خودکشی باشد. در واقع، بی‌اشتهایی عصبی بالاترین میزان مرگ و میر را در بین تمام شرایط سلامت روان دارد. به همین دلیل تشخیص و درمان به موقع آن ضروری است.

پیشگیری از بی‌اشتهایی عصبی

اختلالات خوردن می‌تواند توسط عوامل مختلفی ایجاد شود و در حال حاضر هیچ راه شناخته شده‌ای برای جلوگیری از ایجاد بی‌اشتهایی عصبی وجود ندارد. با این حال، شناخت علائم و درمان به موقع می‌تواند به بهبود شانس بهبودی کمک کند.

به گفته انجمن ملی اختلالات خوردن امریکا، برنامه های پیشگیری با هدف کاهش عوامل اختلالات خوردن نیز می‌تواند مفید باشد. این برنامه‌ها معمولاً شامل تغییر خط‌مشی عمومی، تشویق مردم به زیر سوال بردن فرهنگ رژیم غذایی و رسانه‌ها، ترویج پذیرش بدن، و جایگزینی رژیم‌های محدودکننده با شیوه‌هایی مانند خوردن شهودی است.

زندگی با بی‌اشتهایی عصبی

دکتر ماریا راگو، دکترا، رئیس انجمن ملی بی‌اشتهایی عصبی و اختلالات مرتبط (ANAD)، نکات زیر را برای هر کسی که فکر می‌کند خود یا یکی از عزیزانش ممکن است مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی باشد، ارائه کرد:

1. به جای قضاوت آنها، تلاش کنید با آنان مهربان و محترم باشید.
2. به ارائه‌دهندگان درمان نگاه کنید تا موارد مناسب را پیدا کنید و با برخی از افراد ملاقات کنید تا تصمیم بگیرید که چه کسی می‌تواند بهترین کمک را انجام دهد.
3. یک تیم درمانی – از جمله یک متخصص تغذیه، یک درمانگر و یک روانپزشک – را در نظر بگیرید که همگی باید در اختلالات خوردن تخصص داشته باشند.
4. مطمئن شوید که تمام آموزش‌ها و پشتیبانی ممکن را دریافت می‌کنید.
5. برنامه درمانی را مرور کنید و هر زمان که بهترین فکر را دارید تغییراتی ایجاد کنید.

تغذیه مناسب برای افراد دچار بی‌اشتهایی

تغذیه درمانی می‌تواند بخش مهمی از روند بهبودی باشد. از نظر سلامت جسمانی، می‌توان از آن برای اطمینان از دریافت مواد مغذی مناسب برای احساس بهتر استفاده کرد. همچنین می‌تواند به روند ترمیم وزن کمک کند که می‌تواند برای بازگرداندن سلامت کلی شما به مسیر مورد نیاز باشد.

از نظر ذهنی و عاطفی، بررسی تغذیه می‌تواند به شما کمک کند تا بفهمید بدنتان برای عملکرد چه چیزی نیاز دارد و به کاهش ترس ناشی از غذا کمک می‌کند. ممکن است شروع کنید به لذت بردن از روند پخت و پز برای خود و ایجاد دستور العمل‌هایی که از اهداف بهبودی شما پشتیبانی می‌کند. این امر می‌تواند به شما کمک کند به یاد داشته باشید که خارج از اختلال خوردن خود چه کسی هستید و اعتماد به نفس خود را افزایش دهید.

در حالی که درمان تغذیه ای برای بیمار منحصر به فرد خواهد بود، چند حوزه وجود دارد که پیشنهاد می‌شود در طول بهبودی پزشک شما بر روی آنها تمرکز کند:

• اطمینان از دریافت ویتامین‌ها و مواد معدنی کافی (ممکن است به شما توصیه شود از مکمل‌ها استفاده کنید)
• حمایت از سلامت استخوان (این ممکن است شامل اسکن تراکم استخوان برای بررسی سلامت استخوان، دارو در صورت نیاز و حمایت تغذیه‌ای باشد)

برنامه ریزی رژیم غذایی برای این گروه باید شامل توجه ویژه به موارد زیر باشد:

• مصرف منظم و پایدار کربوهیدرات، برای جلوگیری از تغییرات نامنظم وزن
• مصرف کافی پروتئین، به ویژه برای گیاهخوارانی که دچار این شرایط هستند
• محصولات لبنی و آنهایی که نیاز به پروتئین بیشتری دارند (به عنوان مثال در عفونت)
• مصرف کافی اسیدهای چرب ضروری
• دریافت کافی مواد مغذی لازم برای حمایت از تراکم مواد معدنی استخوان (کلسیم، ویتامین D، منیزیم)
• آهن و روی برای کسانی که گوشت قرمز نمی‌خورند
• ویتامین‌های محلول در چربی
• نیاز به مکمل‌های ویتامین و مواد معدنی متعادل و طولانی مدت
• نیاز به مکمل با مواد مغذی خاص که سخت است

مدیریت گرسنگی برای این افراد باید در برنامه‌ریزی مورد توجه قرار گیرد. برای اکثر مردم، رفع گرسنگی در حالی که وزن بدنشان پایین است ممکن نیست، اگرچه برخی آن را انکار می‌کنند یا به نظر می‌رسد که آن را تجربه نمی‌کنند. تعدادی از رویکردها ممکن است به بیمار در مدیریت گرسنگی و جلوگیری از ولع شدید کمک کند. آنها شامل وعده‌های غذایی منظم و مکرر و میان‌وعده‌ها هستند. آهسته غذا خوردن؛ شامل مقادیر کافی کربوهیدرات نشاسته‌ای و در صورت امکان مقداری چربی در رژیم غذایی؛ و ساخت وعده های غذایی با انواع غذاها از راه‌های موثر برای این شرایط هستند.

چگونه یک متخصص تغذیه می‌تواند به بی‌اشتهایی کمک کند؟

اگر بی اشتهایی برای شما تشخیص داده شده باشد، احتمالاً توسط پزشک عمومی خود به یک تیم مراقبت تخصصی ارجاع داده می‌شوید. این تیم از نزدیک سلامت جسمی و روانی شما را در طول روند افزایش تدریجی وزن زیر نظر خواهد داشت.

ممکن است یک متخصص تغذیه یکی از اعضای این تیم باشد، یا ممکن است در کنار/پس از درمان اولیه از یک متخصص تغذیه کمک بگیرید. متخصصان تغذیه می‌توانند به شما کمک کنند تا بهبودی خود را ادامه دهید و برنامه‌ای برای آینده طراحی کنید. یک متخصص که تجربه کار با اختلالات غذا خوردن را دارد می‌تواند به چندین روش به شما کمک کند، از جمله:

• شناسایی هر گونه کمبود مواد مغذی و ارائه راهنمایی در مورد غذاها برای بازگرداندن تعادل.
• کمک به وارد کردن مجدد غذای محدود به رژیم غذایی خود به گونه ای که احساس امنیت و راحتی داشته باشد.
• برای طراحی یک برنامه غذایی متناسب با اهداف بهبودی خود، با خود کار کنید.

کار کردن با کسی به این روش در ابتدا ممکن است ترسناک باشد. ممکن است نگران باشید که آنها چیزی را که نمی‌خواهید بخورید را برای شما تجویز کنند یا مجبورتان می‌کنند. این مهم است که بدانید متخصصان تغذیه برای حمایت از شما و همکاری مشترک با شما حاضر شده‌اند، نه مجبور کردنتان.

این بدان معناست که آنها به شما نمی‌گویند چه کاری انجام دهید یا چه بخورید. در عوض، آنها در مورد تاریخچه، ترجیحات و اهداف شما یاد می‌گیرند و با شما همکاری می‌کنند تا برنامه غذایی مناسب شما را بیابند.

مشاوره با یک متخصص تغذیه حتی می‌تواند راهی برای شما باشد تا در مقابل اختلال خوردن خود ایستادگی کنید و کنترل خود را دوباره به دست بگیرید. با راهنمایی آن‌ها، می‌توانید با آگاهی از این که قدم‌هایی که برمی‌دارید کاملاً ایمن هستند و کاملاً انتخاب شماست، به سمت یک رابطه سالم‌تر با غذا کار کنید.

و در نهایت لازم است بدانیم بی‌اشتهایی عصبی یک اختلال خوردن و یک بیماری جدی سلامت روان است. این امر شامل محدود کردن مصرف غذا است که می‌تواند منجر به کمبود شدید تغذیه شود. اثرات بی‌اشتهایی عصبی می‌تواند تهدیدکننده زندگی باشد، اما مشاوره، دارو، و درمان برای مشکلات زمینه‌ای سلامت روان می‌تواند به افراد مبتلا به این بیماری کمک کند. اگر فردی علائم بی‌اشتهایی عصبی دارد، باید به دنبال کمک پزشکی باشد. تشخیص زودهنگام و درمان به احتمال زیاد منجر به نتیجه مثبت می‌شود.

10200

منابع

1. https://www.medicalnewstoday.com/articles/atypical-anorexia
2. https://www.medicalnewstoday.com/articles/anorexia-acne
3. https://www.medicalnewstoday.com/articles/267432
4. https://www.medicalnewstoday.com/articles/eating-disorders-myths-facts
5. https://www.rcpsych.ac.uk/docs/default-source/improving-care/better-mh-policy/college-reports/college-report-cr130.pdf?sfvrsnc4aad5e3_2
6. https://www.nutritionist-resource.org.uk/topics/anorexia-nervosa.html